Δευτέρα, 18.12.2017
Αξιοθέατα στο Παρίσι

Μουσείο του Λούβρου

Το αχανές Palais du Louvre κατασκευάστηκε γύρω στο 1200 ως φρούριο και ανακατασκευάστηκε στα μέσα του 160ου αιώνα για να χρησιμοποιηθεί ως βασιλικό ανάκτορο. Από το 1793 άρχισε να λειτουργεί ως μουσείο.

Στα εκθέματά του περιλαμβάνονται πίνακες, γλυπτά, και αντικείμενα τέχνης από όλη την Ευρώπη, καθώς και σημαντικές συλλογές ασσυριακών, ετρουσκικών, ελληνικών, κοπτικών και ισλαμικών έργων τέχνης και αρχαιοτήτων.

Στα πιο διάσημα εκθέματα από την αρχαιότητα συγκαταλέγονται ο Καθιστός γραφέας, τα Κοσμήματα του Ραμσή Β΄, το άχειρο δίδυμο, η Νίκη της Σαμοθράκης και η Αφροδίτη της Μήλου και φυσικά η περίφημη Τζοκόντα ή Μόνα Λίζα του Ντα Βίντσι.


Μουσείο του Πορτοκαλεώνα


Το μουσείο Orangerie βρίσκεται στη νοτιοδυτική γωνία του Jardin des Tuileries, έχει σημαντικά ιμπρεσιονιστικά έργα, μεταξύ των οποίων μία σειρά από τα έργα Decorations des Nympheas του Μονέ και πίνακες του Σεζάν, του Ματίς, του Πικάσο, του Ρενουάρ, του Σισλέ, του Σούτιν και του Ουτριλό.


Μουσείο Πικάσο


Το Μουσείο Πικάσο είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μουσεία τέχνης του Παρισιού. Στα εκθέματα περιλαμβάνονται περισσότερα από 3.500 αριστουργήματα του μεγάλου καλλιτέχνη, καθώς και μέρος της προσωπικής συλλογής του, που περιλαμβάνει έργα του Μπρακ, του Σεζάν, του Ματίς και του Ντεγκά.


Βαστίλη


Η Βαστίλη, που χτίστηκε το 14ο αιώνα ως οχυρωμένη βασιλική κατοικία, είναι το πιο διάσημο μνημείο του Παρισιού που δεν υφίσταται η διαβόητη φυλακή ως σύμβολο, η πεμπτουσία του μοναρχικού δεσποτισμού κατεδαφίστηκε λίγο μετά τις 14 Ιουλίου 1789, όταν το πλήθος την κατέλαβε και απελευθέρωσε τους επτά κρατούμενους. Το σημείο που βρισκόταν η place de la Bastille, είναι στις μέρες μας ένας πολυσύχναστος κυκλικός κόμβος.


Καθεδρικός της Παναγίας των Παρισίων


Ο Καθεδρικός της Παναγίας των Παρισίων δεν είναι απλώς ένα αριστούργημα της γαλλικής γοτθικής αρχιτεκτονικής, αλλά ήταν και το επίκεντρο των εορτασμών στο Παρίσι για εφτά αιώνες. Η κατασκευή της άρχισε το 1163 και ολοκληρώθηκε γύρω στο 1345. Το 19ο αιώνα, ο Βιολέ – λε – Ντικ ανέλαβε εκτεταμένες εργασίες αποκατάστασης του καθεδρικού.

Η Notre Dame είναι γνωστή για την ανυπέρβλητη ισορροπία της, αν και με μία πιο προσεκτική ματιά μπορεί κανείς να δει ένα σωρό δευτερεύοντα στοιχεία ασυμμετρίας που έχουν ως σκοπό την αποφυγή της μονοτονίας, κατά τις συνήθεις πρακτικές της γοτθικής αρχιτεκτονικής.



Άγιο Παρεκκλήσι


Το πιο υπέροχο γοτθικό μνημείο του Παρισιού, η Sainte Chapelle, είναι κρυμμένο μέσα στα τείχη του Palais de Justice (των Δικαστηρίων). Η Sainte Chapelle  χτίστηκε ύστερα από εντολή του Λουδιβίκου Θ΄(Αγίου Λουδοβίκου) για να στεγάσει τη συλλογή του από άγια λείψανα, στα οποία συγκαταλέγονταν ο θρυλούμενος ακάνθινος στέφανος του Ιησού και μέρος της κάρας του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Μετά την Επανάσταση τα λείψανα επανατοποθετήθηκαν στη Notre Dame.



Πύργος του Άιφελ


Ο Tour Eiffel αντιμετώπισε την ισχυρή αντίθεση των καλλιτεχνικών και λογοτεχνικών κύκλων, όταν κατασκευάστηκε για την Παγκόσμια Έκθεση του 1889, προς τιμήν της επετείου των εκατό χρόνων από τη Γαλλική Επανάσταση. Ο Πύργος του Άιφελ, που πήρε το όνομά του από τον Γκιστάβ Εφέλ, το μηχανικό που τον σχεδίασε, έχει ύψος 320μ., υπολογίζοντας και την τηλεοπτική κεραία στην κορυφή του.

Ο Πύργος του Άιφελ παραλίγο να κατεδαφιστεί το 1909, αλλά τελικά δεν έγινε για καθαρά πρακτικούς λόγους: αποδείχτηκε σπουδαία βάση για τις κεραίες μετάδοσης που ήταν απαραίτητες στη νέα επιστήμη της ραδιοτηλεγραφίας.


Πλατεία Ομονοίας


Κατασκευάστηκε μεταξύ του 1755 και του 1775. Ο ηλικίας 3.300 ετών οβελίσκος στη μέση της πλατείας, που δωρίστηκε στη Γαλλία το 1831 από τον Μεχμέτ Αλή, ορθωνόταν κάποτε στο Ναό του Ραμσή στις Θήβες (σημερινό Λούξορ). Τα γυναικεία αγάλματα που κοσμούν τις τέσσερις γωνίες της πλατείας, συμβολίζουν τις οκτώ μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας.

Το 1793, ο Λουδοβίκος καρατομήθηκε σε μία γκιλοτίνα στημένη στη βορειοδυτική γωνία της place de la Concorde. Στην πλατεία αυτή εκτελέστηκαν άλλα 1.343 άτομα, μεταξύ των οποίων η Μαρία – Αντουανέτα, ο Ροβεσπιέρος και ο Νταντόν. Η πλατεία πήρε το σημερινό της όνομα (πλατεία Ομονοίας) μετά την περίοδο της Τρομοκρατίας, με την ελπίδα ότι θα γινόταν τόπος ειρήνης και αρμονίας.